Twee vriendinnen ontmoeten elkaar in een museumzaal. Eén van hen draagt een ring van haar oma, verdiend de koloniale oorlog in Aceh. “Mooi toch?” Maar de woorden blijven hangen. Hun gesprek wordt een terugreis: laag na laag wordt onthuld wat generaties hebben meegedragen. 

De Ring van Aceh is een dansante theatervoorstelling over vriendschap, families (of: voormoeders) en koloniale erfenissen die tot vandaag doorwerken. In een ruimte waarin de tijd lijkt te verdwijnen, botsen persoonlijke herinneringen en gedeelde geschiedenis. De vriendinnen blijven zoeken naar hoe ze elkaar – en zichzelf – kunnen begrijpen, terwijl nieuwe lagen zich blijven ontvouwen. 

Als het gesprek stokt, nemen hun lichamen het onverwacht over. Via spel, choreografie en muziek sturen zij de ontmoeting onverwachte richtingen op, maken zichtbaar wat onuitgesproken bleef, slingeren ons naar het verleden en openen ruimte voor toenadering. 

Rauw, speels en ontroerend laat De Ring van Aceh je midden in de ontmoeting staan. Geen afgerond verhaal, maar een ontmoeting die steeds nieuwe lagen blootlegt/maar een open ruimte waarin verleden en heden blijven doorwerken. 
Geen uitkomst die alles oplost, maar een uitnodiging om zelf te blijven luisteren en voelen.