De voorstelling is geïnspireerd op de ideeën uit A Cyborg Manifesto van Donna Haraway en Women Who Run With the Wolves van Clarissa Pinkola Estés. Cyborg-theorie wordt hier vermengd met sprooksymboliek en collectieve vrouwelijke archetypen. Het resultaat is tegelijk een ritueel en een remix, een zoektocht naar vrijheid waarin lichaam, geluid en verbeelding diep met elkaar verweven zijn. Denk: een heilig ritueel met de energie van een futuristische club. Denk: staal, zweet, instinct en digitale aderen. Centraal staat een paal waar niet alleen op gedanst wordt, maar die ook luistert.

Het team transformeerde een danspaal tot een speciaal ontwikkeld sensorisch instrument dat reageert op aanraking en nabijheid. Elke glijbeweging, greep, zwevende beweging en ademhaling genereert geluid. Het podium wordt een feedbackloop: beweging wordt muziek, muziek wordt beweging. Besturing en controle botsen met elkaar.
Het resultaat is een extatische, bijna buitenaardse ervaring waarin de paal verandert van een industrieel object in een heilige poort. Verwachtingen rond paaldans worden speels uitgedaagd, verdraaid en volledig omgekeerd.
Modeontwerper Batuhan Demir versterkt deze transformatie met een krachtige, sculpturale look van fleece, zwarte veren, plastic en tape, rauwe materialen die worden omgevormd tot rituele couture.

Monolith 2 is een futuristisch-feministische koortsdroom: een zweterig cyborg-sprookje dat pulseert tussen instinct en controle, mythe en machine. Een bevrijdingsritueel voor lichamen die weigeren zich in één categorie te laten plaatsen.

Wat gebeurt er wanneer zij besluit niet weg te lopen en zichzelf niet kleiner te maken, maar haar afro juist nog groter draagt? Wat gebeurt er wanneer ze ontdekt dat juist de vrouwelijkheid die men probeert te exploiteren ook een krachtig wapen kan zijn?
Via spoken word en paaldans vertelt ze haar verhaal: jullie kwamen misschien voor mij, maar nu kom ik voor jullie. Met mijn pussy. Onbeschaamd, ongetemd en onstuitbaar.

Een zwarte vrouw in de stad, bijna verslonden door mannelijke macht, eist haar pussy power terug. Deze multidisciplinaire storytelling performance combineert spoken word en paaldans en is gemaakt voor alle girls, gays en theys die men probeert te controleren, maar die weigeren zichzelf kleiner te maken.

Winnaar van de Fringe at Best Award 2025.
Rachel won met deze voostelling de Fringe at Best Award in 2025.
Juryreactie: 'Hansoul transformeert kwetsbaarheid in kracht en verschuift het narratief rond vrouwelijke seksualiteit van plicht naar bevrijding.'

Over Rachel Hansoul:

Rachel Hansoul (1994) is een multidisciplinaire maker, performer en grafisch ontwerper uit Brussel. In haar werk combineert ze tekst, beeld en beweging om complexe en emotionele realiteiten te verbeelden. Als zwarte queer vrouw vertrekt Rachel vanuit een persoonlijke positie terwijl ze grotere maatschappelijke structuren onderzoekt. Thema’s als racisme, (de)kolonisatie, identiteit en queerness zijn in haar werk geen abstracte theorie maar dagelijkse realiteit.

Als intersectioneel feminist werkt ze aan een wereld waarin iedereen bestaansrecht heeft. Ze geeft stem aan wat vaak onuitgesproken blijft en claimt ruimte voor verhalen die vervormd, geseksualiseerd of uitgewist zijn. Haar praktijk beweegt tussen podium, design en activisme en zoekt plekken waar zachtheid en woede naast elkaar kunnen bestaan. Voor haar is het podium een politieke ruimte waar mensen die vaak worden stilgemaakt luid en onbeschaamd zichtbaar kunnen zijn!