Terwijl kinderen spelen in de speeltuin, kunnen volwassenen luisteren naar verhalen over opgroeien en opvoeden in de stad. Je krijgt een koptelefoon op en luistert naar stemmen die je verleiden anders te kijken naar wie er in de speeltuin zit en wat er gebeurt. Achter elke ouder of opvoeder en kind schuilen verhalen. Als je rondkijkt in de speeltuin, naar de kinderen die spelen en de ouders die op een bankje zitten; vraag jij je weleens af of het hun lukt de ouders te zijn die  willen zijn? Weten zij de juiste woorden of reactie te vinden? Wat missen ze, of wie? 

Op een speeltuin of schoolplein komen verschillende  ouders en kinderen bij elkaar. De kinderen spelen met elkaar, de ouders niet. Is opvoeden een individuele aangelegenheid? Want voor sommigen kan opvoeden ook eenzaam voelen. Hoe kunnen we de vragen en dilemma’s meer delen als ouders, opvoeders, buren en scholen of daarover praten? En hoe zorgen wij als omgeving voor de kinderen (en de ouders) van de stad? 

Je wordt meegenomen in eerlijke, herkenbare, grappige en ontroerende 
situaties van ouders en opvoeders uit de stad.